3.1 Boża miłość wobec ludzkości

[admin]

Bóg nieskończenie doskonały i szczęśliwy zamysłem czystej dobroci, w sposób całkowicie wolny, stworzył człowieka,
by uczynić go uczestnikiem swego szczęśliwego życia. Dlatego w każdym czasie i w każdym miejscu jest On bliski człowiekowi.
Powołuje go i pomaga mu szukać, poznawać i miłować siebie ze wszystkich sił. ( KKK,1).
Wynikiem stworzenia człowieka przez Boga jest wpisane w serce człowieka pragnienie Boga.
Tylko w Bogu człowiek znajdzie prawdę i szczęście, których nieustannie szuka. Człowiek jest od swego początku zapraszany
do dialogu z Bogiem : istnieje bowiem tylko dlatego, że Bóg stworzył go z miłości i wciąż z miłości zachowuje,
a żyje w pełni prawdy, gdy dobrowolnie uznaje ową miłość i powierza się swemu Stwórcy.

Doskonale opisuje to Psalm 8.

Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził:
czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym - syn człowieczy, że się nim zajmujesz?
Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś.
Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich; złożyłeś wszystko pod jego stopy:
owce i bydło wszelakie, a nadto i polne stada,
ptactwo powietrzne oraz ryby morskie, wszystko, co szlaki mórz przemierza.
O Panie, nasz Panie, jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi!

Bóg doskonale zna potrzeby człowieka i przekazuje mu z miłości - całkowicie za darmo - wszelkie dobra Ziemi a również i Wszechświata,
czyniąc go panem tych dóbr, czyniąc go odpowiedzialnym za roztropne korzystanie z tych dóbr jak również kontynuowanie działa stworzenia,
poprzez dalszy rowzwój i doskonalenie otrzymanych dóbr. Dobra zostały przekazane wszystkim ludziom i nie mogą być zawłaszczane przez jakiekolwiek grupy i przeszkadzanie w korzystaniu z dóbr
przez innych. Człowiek powinien odpowiedzialnie i szczodrze współdzielić otrzymany dar z innymi .
Powyższa zasada jest realizacją ewangelicznej złotej zasady : "Wszystko, co byście chcieli, żeby Wam ludzie czynili, i wy im czyńcie"(Mt,7,12).
Bóg nie pozostawił człowieka samego, lecz poprzez Objawienie pozwala się poznawać. Bóg zawarł Przymierze z człowiekiem, przekazując mu Dekalog, który jest fundamentem życia moralnego człowieka, zgodnego z zawartym Przymierzem. Wskazuje on człowiekowi warunki egzystencji wyzwolonej z niewoli grzechu i stanowi prawo naturalne. Dekalog zawiera obowiązki człowieka wobez Boga( 1 - 3) oraz zobowiązania wobec bliźniego( 4 - 10) czyli mówiąc inaczej, obowiązki wobec stosunków i praw społecznych.
Powyżej przestawiony obraz życia człowieka można nazwać życiem w obecności Boga, do którego człowiek został powołany.
Jednak wskutek grzechu pierworodnego, człowiek często zapomina o darmowym darze otrzymanym od Boga, stara sie rozwiązywać problemy
bez uwzględniania Dekalogu okazując swoje nieposłuszeństwo wobec Boga. Mówimy, że jest to życie takie jakby Boga nie było.
Zerwanie komunii z Bogiem powoduje rozbicie wewnętrznej jedności człowieka( między duchem i ciałem), zniszczenie wspólnoty pomiędzy mężczyzną i kobietą oraz zniszczenie harmonii w stosunkach międzyludzkich. Jest to przyczyną wszelkiego zła w życiu społecznym, ekonomicznym i politycznym, które uderza w godność osoby ludzkiej, sprawiedliwość i solidarność.
Aby zniweczyć skutki grzechu pierworodnego i doprowadzić człowieka do jego ostatecznego celu - życia wiecznego, Bóg posyłał do ludzi proroków, aż w końcu posłał Swojego Syna Jezusa Chrystusa, który stał się człowiekiem. Jezus Chrystus poucza nas o miłości Ojca, która jest darmowym darem miłosierdzia Bożego.
Jego życie to wzór do naśladowania dla każdego człowieka. Wewnętrzna przemiana osoby ludzkiej poprzez stopniowe upodabnianie się do Jezusa prowadzi do odnowy stosunków międzyludzkich a wszczególności wpływa na stsunki panujące w instytucjach społecznych, organizacjach i zakładach pracy. Nie można kochać bliźniego jak siebie samego bez mocnej i trwałej woli zaagażowania się na rzecz dobra wszystkich i każdego, ponieważ wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za wszystkich.
Między Bogiem i człowiekiem nie ma sprzeczności, lecz relacja miłości, w której świat i owoce działaności człowiaka w świecie są przedmiotem wzajemnego obdarowywania pomiędzy Ojcem i dziećmi oraz dziećmi między sobą.
W powszechnej wizji miłości Bożej, Bóg objawia się w Chrystusie jako Ojciec i Dawca życia, a człowiek objawia sie jako ten, który w Chrystusie, w pokorze i wolności, wszystko przyjmuje od Boga w darze, wszystko naprawdę posiada na własność, gdy jest świadomym że należy ona do Boga, od Boga bierze początek i do Boga zmierza.
Osoba ludzka wykracza poza horyzont całego stworzenia, społeczeństwa i historii. Jest istotą transcedentną i jej ostateczne przeznaczenie to Bóg. Człowiek nie może zaagażować się tylko w czysto ludzkie działania pomijając swój cel ostateczny. Również spłeczeństwo nie może przeszkadzać człowiekowi w dążeniu i realizacji ostatecznego celu człowieka.
Osoba ludzka nie może ani nie powinna być narzędziem struktur politycznych, społecznych lub ekonomicznych, ponieważ człowiek jest wolny w dążeniu do celu ostatecznego. Wszelka totalitarna wizja spłeczeństwa i państwa oraz wszelka ideologia ograniczająca się do czysto ziemskiego postępu sprzeciwiają się pełnej prawdzie o człowieku i zamysłowi Bożemu wobec historii.